നിങ്ങളെന്നെ മലയാളിയാക്കി

Tweet

സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് കേരളമെന്നു കേട്ടാല്‍ അഭിമാനം കൊണ്ടു ഞെളിപിരി കൊള്ളുകയോ മലയാളമെന്നു കേട്ടാല്‍ രക്തം തിളച്ചുമറിയുകയോ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടുള്ളതായി ഓര്‍ക്കുന്നില്ല. മലയാളം പഠിക്കുന്നതും കേള്‍ക്കുന്നതും വായിക്കുന്നതും പറയുന്നതും ഒരു വശത്തു കൂടി കടന്നു പോയി എന്നേയുള്ളൂ.

കേരളത്തില്‍ നിന്നു പുറത്തു വന്നില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ അങ്ങനെ ഒരു വികാരവും എനിക്കുണ്ടാവാന്‍ സാധ്യതയുണ്ടെന്നും തോന്നുന്നില്ല. കേരളത്തില്‍ എന്‍റെ കൂടെ പഠിച്ചിരുന്ന വടക്കേ ഇന്ത്യക്കാര്‍ മര്യാദയ്ക്ക് മലയാളം വാക്കുകള്‍ രണ്ടു-മൂന്നെണ്ണം പഠിച്ചു സന്തോഷമായി ജീവിച്ചു. അല്ലാതെ ഞങ്ങളെ ചൊറിയാനൊന്നും വന്നിട്ടില്ല.

ആദ്യമായി "മല്ലു" കഥകള്‍ കേള്‍ക്കുന്നത് ജോലിക്കു കയറിയതിനു ശേഷമാണെന്നു തോന്നുന്നു. ഒരു കൂട്ടുകാരി തന്‍റെ കൂടെയുള്ള വടക്കന്‍റെ കഥ പറഞ്ഞു. മലയാളികളെ കളിയാക്കാനുള്ള തന്ത്രവുമായി ഇറങ്ങിയതാണത്രേ ആ ചേട്ടന്‍. മലയാളത്തില്‍ 'z' ശബ്ദം ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ട് മലയാളികള്‍ 'zoo'-നു 'soo' എന്നാണ് പറയുന്നത് എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ കണ്ടുപിടുത്തം. അതു തെളിയിക്കാന്‍ ഒരു മലയാളിയോട് ആ വാക്ക് പറയാന്‍ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. മിടുക്കിയായ ആ മലയാളി 'ജൂ' എന്നു പറഞ്ഞു. ഹിന്ദിക്കാര്‍ sabzi-ക്കു സബ്ജി, zindagi യ്ക്കു ജിന്ദഗി എന്നൊക്കെ പറയുന്ന കാര്യം നമുക്കറിയാമല്ലോ. വടക്കന്‍ ചൂളിപ്പോയി എന്നാണ് കഥ.

ബാംഗ്ലൂറില്‍ വച്ച്, ഒരിക്കല്‍ എന്‍റെ കൂടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഒരു വടക്കേ ഇന്ത്യന്‍ മലയാളി (എന്നു വച്ചാല്‍ നോര്‍ത്തില്‍ ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന മലയാളി) യുടെ മുന്നില്‍ വച്ച് ഞാന്‍ ഹിന്ദി പറയാനിടയായി. ഏതോ മറുഭാഷക്കാരനോടായിരുന്നു സംഭാഷണം. ലാലേട്ടന്‍റെ ഹൂം ഹൈ ഹോ പ്രശ്നങ്ങള്‍ എന്നെയും സ്ഥിരമായി അലട്ടാറുണ്ട്. മലയാളികള്‍ ഹിന്ദി പറയുമ്പോള്‍ സൗത്ത് ഇന്ത്യന്‍ ആക്സന്‍റ് ആണെന്ന് ആ മലയാളി സഹപ്രവര്‍ത്തകന്‍ അല്പം പുച്ഛത്തോടെ പ്രസ്താവിച്ചു. മലയാളിയായ എന്‍റെ ഹിന്ദിക്ക് അല്പം ആക്സന്‍റ് ആയതു സ്വാഭാവികം, മലയാളിയായ നിന്‍റെ മലയാളത്തിന് എന്തിനാണ് ഇത്രയും ഹിന്ദി ആക്സന്‍റ് എന്നു ഞാന്‍ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു.

വടക്കേ ഇന്ത്യക്കാരെക്കാളും മലയാളികള്‍ തന്നെയാണ് നമ്മുടെ ആക്സന്‍റും മറ്റു കാര്യങ്ങളും കളിയാക്കാന്‍ വരാറ് എന്നു പിന്നീട് മനസ്സിലായി. അത്യാവശ്യം കാര്യം മനസ്സിലാക്കാനും ജീവിച്ചു പോകാനും മാത്രമല്ലേ പൊതുവേ അന്യഭാഷയുടെ ആവശ്യം. ഓരോ പ്രാവശ്യവും 'മല്ലു ആക്സന്‍റ്' എന്നു മലയാളികള്‍ തന്നെ കളിയാക്കുമ്പോള്‍, "അതിപ്പോ ഞാന്‍ മലയാളിയല്ലേ, എനിക്കു ഹിന്ദിക്കാരന്‍റെ ആക്സന്‍റ് വരുമോ? ഹിന്ദിക്കാരന് മലയാളം മലയാളിയെപ്പോലെ പറയാന്‍ പറ്റുമോ? പോട്ടെ, മലയാളിയായ നിങ്ങളെന്താ മലയാളം ഹിന്ദിയില്‍ പറയുന്നത്?" എന്നൊക്കെ തിരിച്ചു ചോദിക്കാനാണ് സന്തോഷം.

അങ്ങനെ, സുഹൃത്തുക്കളെ, നിങ്ങളെന്നെ മലയാളി എന്നു വിളിച്ചു കളിയാക്കുകയും "അപമാനി"ക്കുകയും ചെയ്തില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഞാനിന്ന് ഒരു യഥാര്‍ത്ഥ മലയാളി ആകുകയില്ലായിരുന്നു.

(Disclaimer: ലോകത്തില്‍ പലതരം മലയാളികളും ഹിന്ദിക്കാരും മറ്റു ഭാഷക്കാരും  ഉണ്ടെന്നും ഇതവരുടെയെല്ലാം കാര്യം അല്ലെന്നും എന്‍റെയും ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുള്ള ചിലരുടെയും മാത്രം കാര്യമാണെന്നും ഈയവസരത്തില്‍ വ്യക്തമാക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. )

(Disclaimer 2: ബാംഗ്ലൂരില്‍ വളര്‍ന്നു വരുന്ന എന്‍റെ പുത്രന്‍ അത്യാവശ്യം ആക്സെന്‍റോടെയാണ് മലയാളം പറയുന്നതെന്നും, കുറച്ചു നാള്‍ കഴിഞ്ഞ് ആരും കാണാതെ ഈ ബ്ലോഗ്‌ ഡിലീറ്റ് ചെയ്യേണ്ടി വരുമെന്നും ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു.)

Tweet

The art of falling in love with a writer

Tweet

 *Replace 'he' with 'she' as required

It’s his first book. You pick it up only because it was recommended. You read the back cover. Writing is not his first love.  You’re sceptical of first time writers, especially ones who haven’t been killing themselves to perfect the art of writing. You look at the name of the publisher. Not a bad one. So he has been able to convince them. Interesting. You read the foreword. He has been promoted by big names. He had connections. People who could put in a good word for him here or there. Your scepticism only increases.

The author’s bio details his professional life. A few bare facts listed without emotion.

Page 1. You aren’t greatly impressed. You could almost sense the author’s hands shake as he wrote the first line. There is a jitter, an uncertainty. Can I really do this?-type. You smirk and continue.

It is a memoir. You let out a chuckle on page 2. He is funny. Sort of. At least he knows how to laugh at himself.

You don’t realise you have crossed twenty pages. That was smooth and engrossing. Not a writer, huh? Some writer must have polished it for him, naturally. But who cares? Why do you try to justify the good writing? Of course someone would have edited it. Every good writer needs a great editor. This is a good read. Period. Don't let your writer-reader head work more than necessary.

Flipping more and more pages. It is a small-ish book. And it is funny. In some places, uncontrollably so. A little spiced up, perhaps. But again, who cares, as long as it is not over-done. You go back to the author’s bio. Who is he?

He calls himself lucky. I was there at the right place at the right time. I was the only one who got the chance. This repeats, and your innate intolerance lifts its hairy head. Surely he was not the only one, there were others? You remember the time when you overheard someone say, “No one could calm the screaming infant for hours. Then I came, gently touched his arm and he quieted down within seconds.” Yeah, right.

But this one? He is sincere and modest. He really believes it. You’re curious again; you go back to the bio. What are you looking for? Something between the lines. There’s nothing.

He is kind to the other characters in the memoir. Even when they misbehave, he stops short of abusing them. Is it real? Or a writer’s need to appear politically correct? You sense a gap. There is a slight rounding of the edges.

You close the book. The journey's over. But you're still there, out on the road. And you're smiling.

You’ve been there. Not exactly, but somewhere nearby. You've been hearing his thoughts. You're seeing the world through his eyes. You're inside. Yes, you know who he is. You have been reading between the lines, from the moment you picked up the book.

And you wonder, you wonder…

Tweet

An exercise in Murphy's Law

Tweet

First it was the rain.

Come to think of it, there is almost always a root cause that sets the whole Murphy's Law mechanism in motion.

I booked a cab as usual. The last time I had booked one, we had reached fifteen minutes early. You know Ola, they always have a car two minutes away from my place. Always. But not this time. The rain, as I said. And the cabs began to vanish right before my eyes, from the app. Finally, I find one fourteen minutes away. Fourteen minutes. We'll be late by a couple of minutes, but that's okay, I thought.

After ten minutes, I can still see the cab driver ten minutes away on the app. I call him up. "Rain, Madam!" he says. "Traffic! Rain! I'm coming."

My son is becoming restless. He will be late for his football coaching. We watch the car progress inch by inch through the highway (through the tracking option in the app). Finally he is here. Ten minutes for the coaching to start. "We're going to be very late," I said to my son. I have an inkling that we're going to be very very late. He wriggled his hands and made a complaining face.

The distance to the destination - eight-ish kilometres - can be covered in fifteen minutes, on a clear and sunny day with no chance of meatballs. Apart from a fair amount of traffic, there is a railway gate and a handful of traffic signals on the way. On normal days, one of these will delay us by five minutes. One of these, mind you. You now know which way the story is headed.

The rain is quite intense as we get into the car. We begin to crawl forward. There are vehicles everywhere. One wonders whether they all fell from the sky with the rain. The first traffic signal is red. Of course.

The railway gate is closed. Naturally.

When the gate is opened, there is the usual mad rush to beat everyone to the other side. One decent truck driver has placed himself diagonally across the gate. He came from the perpendicular road and had to make a 90 degree to enter the railway gate, but got stuck at 45. With cars on all sides, a BMTC bus's nose almost touching his butt, a scooter scampering through the gaps, there is no way he can. No one can move unless this guy evaporates into thin air.

My son and I watch this deadlock in exasperation. The coaching must have begun now. He has tears in his eyes. He hates being late. He looks at me as if I am to blame.

The truck driver and the car facing him engage in a dance. We're right behind this car. The car dude finally gives in and reverses. He takes himself to one side, out of the way. Did I tell you we were stranded right on top of the railway tracks, between the two gates, all this time? A train or an engine that decided to take an evening stroll through the tracks would have really added colour to the scene.

There is a gap where the car was. The truck inches forward, and other vehicles squeeze in. Everyone ignores the car which had given way. He is stuck by the side and would not be able to move until the madness is over.

Finally all is well and the truck makes its turn, the car dude swears never to drive again on a rainy day (among other things), and we continue on our paths.

The rain gets heavier and the road is flooded. We reach the next traffic junction. I see green light from a distance. When we approach, it turns to red. The countdown begins at 120. We stare at it in disbelief. "Sometimes, everything that can go wrong, will," I said wisely to my son. He did not seem very impressed or comforted.

The longest two minutes passed. I expected a traffic light malfunction or something else that would delay us another ten minutes. Wonder why that didn't happen.

We crawl (wade?) in the rain and reach twenty minutes past the time. By then we both have attained a Zen level of calm. My son is just relieved that we made it before the coaching is over.

As I pay the driver and get out, I look up at the sky. It promises another episode one hour later, when it is time to return home.

Tweet

An ode to futile dreams

Tweet

They come in, unbidden
Like advices, unsolicited,

Making the impossible
Appear real...

At nights they
work their magic

Weaving hope
Into our secret desires

Painting the daybreak
With promising colours

Splashing some shades
into our fantasies

Those cruel, false,
impractical dreams...

Tweet

Never

Tweet

Never
Is the harshest word
In my dictionary.
Never use it...

Why not say Tomorrow-
It gives me Hope.
Or try, Sometimes, and
I'll assume It's possible.

Tell me Maybe,
I think It'll happen.
Let's see assures me
It's not over.

You say Probably,
I hear Fifty-Fifty.
It May or May not.
I like to go with May.

When it's Au revoir
I hear only the promise
Till we meet again-
It's Not a Goodbye.

Even in Unlikely
I sense an Optimism
I tell myself I will wait
It might be, Some Day.

But, Never...
That's another thing.
Never is the door, shut
On my face.

Never is the brick wall
I can't bring down.
Never shoves a knife
Right into the heart.

Don't say Never
Even if you mean it.

There's no harm or danger

In my unbridled Optimism.

Tweet

Leading or Misleading?

Tweet

There are these characters we see all the time in movies - they aren't the protagonists, nor the second-level characters. They don't have more than ten or fifteen minutes of screen time, max.

A doctor who gives some important advice to the hero. "You know that is not how it works."
The old friend whom he bumps into, who says something that changes the course of the movie. "Remember the time when we..."
The girl in the shop who said something quite ordinary that reminded someone of something. "If I am sad, I would go to my most favourite place."

An important turning point in the story delivered by an insignificant character.

We know those people so well. I saw him in that movie too. The tough doctor. The smiling angel. The crazy friend. The girl who is sipping juice by the roadside. But I don't know her name. I remember her name in that movie, but not her real name.

Kate Winslet says in The Holiday, "You're supposed to be the leading lady of your own life, for god's sake!"

But are we?

Some of us are. We see them, we know it. Where do we fit in? Are we the heros, or are we the friends, or are we those nameless, insignificant characters who pave the way for the leading characters' successes?

Tweet

Behold, the world's changing

Tweet

Behold, my son, the world's changing;
And you're so young and fresh.
You can run and learn new ways
But I am too old to catch up.

I was young in my time, (sigh)
And a long way have I come...
I did my share of running, too-
A good learner in my day.

I know how you see me
In the sunset of my life;
In your eyes I'm frail and old
A woman with no past.

My journey has been long
There's been many a sacrifice;
Can I teach you my lessons
To save you from that pain?

When I speak and judge you
It comes from experience
And not from ignorance

I now know that's what mothers do.

I also know I'm wrong

You can't learn from my mistakes

You have to make your own

And so it would go on and on.

Tweet

Just Because.

Tweet

Click here to read a very similar story in English.

രാവിലെ പത്തുമണിയായപ്പോള്‍ വിശന്നു. അപ്പോഴാണ് ഒന്നും കഴിച്ചില്ല എന്നോര്‍ത്തത്. ദോശയുണ്ടാക്കാമെന്നു കരുതി അടുക്കളയില്‍ കയറിയപ്പോള്‍ വേസ്റ്റ് പുറത്ത് വെച്ചില്ലല്ലോ എന്നോര്‍ത്തു. അതും എടുത്തു വെളിയിലോട്ട്‌ പോകുമ്പോഴാണ് ചെടിക്ക് വെള്ളം ഒഴിച്ചില്ല എന്നോര്‍മ്മ വന്നത്. വെള്ളം ഒഴിക്കാന്‍ പോയപ്പോള്‍ നല്ല വെയില്. തുണി വാഷിംഗ്‌ മെഷീനില്‍ വേഗം ഇട്ടാല്‍ വെയില്‍ കളയാതെ ഉണക്കാം. തുണിയെടുക്കാന്‍ പോയപ്പോഴാണ് കളര്‍ ഇളകുന്ന രണ്ടു ഡ്രസ്സ്‌ സോപ്പില്‍ ഇട്ടു വച്ച കാര്യം ഓര്‍ത്തത്. അതിപ്പോത്തന്നെ കഴുകിയിടാമല്ലോ എന്നോര്‍ത്തു ബാത്രൂം ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങുമ്പോള്‍ മോന്‍ സ്കൂളില്‍ പോയ വഴിക്ക് ഊരിയിട്ട ഷര്‍ട്ട്‌ നടുവഴിയില്‍. അതെടുത്ത് അവന്‍റെ മുറിയിലെത്തിയപ്പോള്‍ മെത്ത അലങ്കോലമായി കിടക്കുന്നു. അതു വിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് സഹപ്രവര്‍ത്തകയുടെ കോള്‍. "ഇപ്പൊ ശരിയാക്കിത്തരാമെന്നു പറഞ്ഞു പോയിട്ട് മണിക്കൂര്‍ രണ്ടായല്ലോ."
വേഗം പോയി കമ്പ്യൂട്ടറിന്‍റെ മുന്നില്‍ സീറ്റ്‌ പിടിച്ചു. ജോലി തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഡോര്‍ ബെല്‍ അടിച്ചത്. ഭാരത് ഗ്യാസ്. തന്നിട്ട് പോയ ആളോട് പത്തു രൂപയുടെ കണക്ക് പറഞ്ഞു വഴക്കു കൂടിയപ്പോള്‍ കറന്‍റ്ബില്‍ അടക്കേണ്ട അവസാന തീയതിയാണല്ലോ എന്നോര്‍മ്മ വന്നു. വേഗം ഓണ്‍ലൈനില്‍ അടയ്ക്കാന്‍ പോയി. അപ്പോഴാണ്‌ ഫോണ്‍ ബില്‍, തുടങ്ങി ഒരുപാടു മറ്റു ബില്ലുകള്‍ അടയ്ക്കാനുണ്ടെന്ന് ഓര്‍മ്മ വന്നത്. തുക കണ്ടുപിടിക്കാനായി ബില്ല് തപ്പിപോയ വഴിക്ക് മേശയിലെ പൊടി കണ്ടു, തുടയ്ക്കാനായി തുണി എടുക്കാന്‍ പോയി. കുറെ നേരം അവിടെയും ഇവിടെയും നോക്കി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്തെടുക്കാനാണ് വന്നതെന്ന് മറന്നു പിന്നെയും കമ്പ്യൂട്ടറിന്‍റെ അടുത്തെത്തി.
തുടര്‍ന്നു വായിക്കുക

Tweet